"Mutlu Kadın" olmak

Bir kadını mutlu etmek sanıldığı kadar da zor değildir aslında; sadece biraz uğraştırır.Tamam kabul kimine göre biraz fazla uğraştırabilir. :) İnce ayrıntılarda gizlidir kadınların mutlulukları; belki de sadece düşünülmek bile yüreklerini mutlulukla doldurur.

Fakat dış etkenler olmaksızın kadınların bir de kendilerini mutlu hissetme çabaları vardır.Hani "kendi ayaklarının üzerinde duran kadın" profili olma çabası vardır bir de... İşte bu esnada inanın bana daha fazla efor sarf ederler kendilerince...

Bir de acil durum planları vardır klişeleşmiş; morali bozulur sevgilisinden ayrılır hooop kuaföre gider ya saç rengi değişir ya saçlarını kestirir hiçbir şey yapamazsa bile kaşlarını aldırır :), birine kızar ya da sevgilisiyle kavga eder hooop kollarını bağlayıp tribal bakışlarla sessizliğe gömülür, sorsan yalnızlığı sevmez amaaaa yalnız kalınca da psikolojisi hemen bozulur, aslında çok anlayışlı sakin bir arkadaş ve sevgilidir amaa bir de sinirlenince bir anda Gargamel'e dönüşür... :)

Mutlu kadın olmak düşünüldüğü kadar da zor değil aslında.ABD'deki Huffington Post sitesi, özel hayatında ve iş hayatında mutlu olmak isteyen kadınlar için bir çözüm arayışına gitmiş.Kadınların hayatlarını etkileyen konularda bazı yasaklar sunarak mutlu olma formüllerini araştırmış.

Bakalım mutlu bir kadın olmak için yapmamamız gereken hareketler nelermiş!

1. Sürekli özür dilemek

2. Herkese “Evet” demek

3. Yiyecekleri düşman gibi görmek

4. Vücudunu kötülemek

5. Her gün topuklu ayakkabı giymek

6. Başka kadınların seks hayatını yargılamak

7. Süper görünmeye çalışmak

8. Her şeyin yanıtını, hastalıkların bile internette aramak

9. Yalnız kalmaktan korkmak

10. Hastalıklı, can sıkıcı arkadaşlıklara devam etmek

11. Kendi gerçek yaşamını başkalarının sanal yaşamlarıyla kıyaslamak

12. Geçmişteki pişmanlık ve suçlara takılı kalmak

13. Sadece bir ilişki içinde olmak için bir ilişki yaşamak

14. Tatil günlerini iyi değerlendirmemek

15. Hobilerinden utanmak

16. Hayattaki önemli şeyler için tarih belirlemek

Bundan sonra mutluyum, mutlusun, mutlu... :)

ŞİDDETLİ GEÇİMSİZLİK # EVLİLİK YORGUNLUĞU

Bir çok zorluğu aşarak, hayatlarını mutlulukla birleştirmek isteyen ve evlenen çiftlerin son zamanlarda karşılaştıkları büyük tehlike; evlilik yorgunluğu!

İlişkinin belirli dönemlerinde ortaya çıkan bu problemin nedenlerini ve önleme yollarını sizlerle paylaşmaya karar verdim.

Dostluk ve paylaşım biterken...

"Aşkım, sevgim bitti. Artık heyecanım kalmadı..." gibi ifadelerle sonlandırılan evliliklerde asıl biten aşk ve sevgi değildir; dostluk ve paylaşımdır. Yapılan araştırmalar gösteriyor ki evlilik yorgunluğu, evlendikten 2.5 yıl sonra ortaya çıkmaya başlıyor. Günümüzde bir çok çift aşklarını ve sevgilerini, dostluğa dönüştürebiliyorken; bunu beceremeyenler de soluğu maalesef mahkemelerde alıyor. Marifet aşkta ve sevmekte değil, sevgiyi dostlukla zeminlendirip evliliği yürütebilmekte yani...

Çiftlerin birbirlerini anlamalarının temelinde...

Ekonomik ve fiziksel uyum, yaş uyumu, inanç uyumu, ten uyumu vs... Bu faktörlerin hiçbiri evlilik yorgunluğunu önlemede etkin rol oynamamaktadır. Çiftlerden biri çok zengin diğeri çok fakir; biri genç diğeri yaşlı olabilir. Çiftlerin birbirlerini anlamalarının temelinde eğitim durumlarındaki uyum yatıyor. Böyle çiftler birbirlerini daha iyi anladıkları için, tartışmaları daha seviyeli olabilir ve en önemlisi konuşabilirler. Konuşan çiftlerinde problemlerini çözememe gibi bir durumları olamayacağından, evlilik yorgunluğu riski ortadan kalkmış olur.

Günlük hayatımızı kolaylaştıran teknoloji...

 Günlük hayatımızı kolaylaştıran teknoloji, özel yaşantımızı tehlikeye sokuyor.Çok odalı evler, yazlıklar, farklı televizyonlar, bilgisayar başında geçirilen vakitler çiftleri birbirinden koparıyor ve yalnızlaştıryor. Bunlar duygusal kopmalara ve ayrılıklara sebep oluyor.Bu sebepledir ki teknolojik imkanların kısıtlı olduğu kırsal kesimlerde çiftlerin boşanma oranları daha düşüktür.

Akraba ziyaretleri ve arkadaş toplantıları...

Akraba ziyaretleri ve arkadaş toplantıları, evliliği daha canlı tutabiliyor ve yorgunluk riskini azaltıyor. Bu ziyaretler hem eşler arasında paylaşımı arttırır hem de monotonluğu yok eder. Yemeklerden sonra çiftlerin birbirlerine ayırdıkları sohbet etme zamanları da evliliği pekiştirici etkidedir.

Kuantum olumsuzlama zarar veriyor...

Karşılıklı empati kurmak da evlilik yorgunluğunu önleyen faktörler arasındadır. Bir çok sorun daha büyümeden çözülebilir.Kuantum olumsuzlama, yani herhangi bir konuda oluşturulan önyargının bir süre sonra ön kabul oluşturup kendini gerçekleştirmeye başlamasıdır. Çiftlerin birbirlerine karşı "Eşime güvenmiyorum beni aldatabilir, eşim hiçbir işi başaramaz, herşey benim sayemde kolaylıkla oluyor..." gibi olumsuzlamalarla aslında kendilerini evliliklerinden uzaklaştırıyorlar. Bundan dolayı olumlu düşünce ile hareket etmek evlilik yorgunluğunu önleyen faktörlerin en önemlilerinden biridir.

Evlilik canlı bir organizma gibi, beslenmeye ihtiyaç duyar. Evliliklerde 2,5 yıldan sonra duygusal beslenme minimuma iner. Bunun yerini duyma, dinleme ve anlama şeklinde empatik paylaşımcı iletişim alır. Çiftlerinde bunu en iyi şekilde yapmaları gerekmektedir.

Mutlu ve huzurlu birliktelikler diliyorum...

GÖLGELER DİYARINDA

Bu günlerde bir ruh temizliği içerisindeyim.Zaman zaman insanın kendini resetlemesi ve temiz sayfalarla hayata gülümseyerek başlaması gerekiyor.Kimse için olmamalı ama bu temizlik; salt kendiniz için, benliğiniz için...

Bana okuduğumda çok iyi gelen ve kendime dönmeme yardımcı olan bir yazıyı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Diyor ki, "gölgeler diyarındasın; her şey mümkün bu hayatta..."

"Hayatında her ne yapıyorsan şikayet etmeden, söylenmeden yapacaksın. Eğer hoşuna gitmiyorsa neden bunu yaşadığını kendine sormalısın. Değiştirmenin yoluna bakacaksın.

Karşılaştığın her olay, her durum senin hak edişinde yerini alıyordur. Biri sana hakaret etse bile bunun karşılığı senin içinde bir yerlerde. Ara ve bul.

Kendini ifade etmekten kaçınmayacaksın. Kendini dogru, anlaşılır ve tam ifade etmeye özen göstermelisin. An’ da geri dönüp bakmamak adına bunu yapmalısın.

Ne yapıyorsan kendin için yapıyorsun. Diğeri ne yapıyorsa kendi için yapıyor. Diğerlerine kaptırdığın enerjini kendine kullan.

İçinde dengede kal; Çünkü iyi veya kötü, var veya yok, doğru veya yanlış… Fark etmez.

Kendi değerini ne hafife al ne de abart. Diğerlerinde nefret ettiğin, kınadığın, sevmediğin veya beğendiğin, imrendiğin her şey senin potansiyellerindir. Ne aşağıdasın ne yukarıda, buradasın. Unutma.

Hedeflerini belirle. Şayet olmazsa, bil ki yerine başka bir şey oluyordur.Bir şey için sakın oldu, tamam, bitti deme. Sonrasında yanıldığını anlamak ister misin? Düşün.

Yaşadığın sürece “devamı” var. Başladığında biter, bittiğinde yeniden başlar..Döngünün içindesin.

Haksızlıklara tepkiliysen, haksızlığa uğrarsın. Buna izin ver. Haklılık ile haksızlık arasında fark olmadığını yaşayarak anlamak zorunda kalmamayı yeğle.

Ne yaşarsan yaşa..Duygular ve peşine düşünceler üretirsin..Esiri olma,özgürlüğü seç.

Kendi önemini iyi kavra..Yaşamın, senin birey olma fırsatındır. Değerlendir.

İnce bir çizgi üzerindesin. Meyillerini incele hem de detaylıca.

Gölgeler diyarındasın, her şey mümkün. Neyi ciddiye alırsan, senin gerçekliğine dönüşür. O sahte gerçeklik, senin enerjinden çalar. Kendinden çalmak ister misin?"

SEVDALAR VARDIR KURUYAN YAPRAKLAR MİSALİ...

Sevgilim,

Bugünlerde yüreğim bir yangın yeri...

Bedenim sabit bir yerde, ruhum ise bir orada bir burada gezgin vaziyette...

Ruhum özlüyor seni...

Gün geçtikçe daha fazla, saatler ilerledikçe daha yoğun, sen gittikçe benden daha umutsuz...

Özlemek seni, bir serseri gibi...

Olabildiğince hırçınca, olabildiğince acı dolu, hissederek yüreğimdeki kavganın bütün ızdırabını, çekmek bütün acısını seni sevmenin...

Seni özlemek iliklerime kadar...

Nefret ederken özlemle anmak, kahkahalarla gülerken ağlamak, giderken dönmek, dinerken bütün acılarım bir anda coşması özlem dolu haykırışların, kaçtığını sanırken yakalanmak, unuttum derken daha çok bağlanmak, saplanıp kalmak sen'li düşüncelere, yanımda olmayan varlığınla avunma çabası...Sevdalanmak sana; bir daha bana ait olmayacağını bile bile...

İşte böyle bir şey seni özlemek Sevgili...

Unutulmayı göze alarak sana her gün yeniden bağlanmak kangren olmuş bir aşk'la...

Öylesine ölesiye özlemek seni...

KIR ZİNCİRLERİNİ!

Hayatın monotonlaştığı dönemleri, verdiğiniz kararların daha yuvarlak hatlara sahip olduğunu ve hayatınızda keskin değişikliklere sebep olmadığını, cesaretinizin kırıldığını, ilişkilerinizde ve bireysel yaşantınızda günlerin birbirini aynı duygu döngüleriyle takip ettiğini düşündüğünüz oluyordur zaman zaman.Olmuyorsa bile aydınlanın! Ve bu gidişe bir "Dur!" demenin vakti geldi farkına varın!

Şimdi zincirlerinizi kırmanın tek yolu eyleme geçip, yeni zeminlerinize odaklanma ve eski zeminlerinizde tutunduklarınızı bırakma zamanı!

Bu sabah uyandığımda, şöyle bir duraksadım ve aslında yepyeni bir güne ne kadar mutsuz başladığımı fark ettim.Sonra karşıdan şöyle bir baktım kendime ve "Enerjimi düşüren tutunduğum her ne varsa farkında olduğum ya da olmadığım onları sevgiyle gönderiyorum.Özgürleşmeyi seçiyorum." dedim.Kocaman bir gülümsemeyle kalktım yatağımdan ve bu günü tutunduklarımı, beni hayata bağladığını sandığım tüm dış etkenleri hayatımdan göndermeye ayırdım.

Bu aralar hastayım biraz.Fakat ruhsal yönden de, hastalığımın da etkisiyle, çöküntü içindeyim.Gizli bir bağımlılık gibi tutunduğum her şey ağır geliyor; tabii hayatımı da ağır çekime sürüklemeye başladı.Bir alkol, bir sigara hatta bir uyuşturucu bağımlısından farklı görmüyorum kendimi.Düşüncelerimle bile bağlanabiliyorum birilerine ya da bir şeylere...

Sizlere de oluyordur eminim; eski bir sevgiliye, eski bir ilişkiye, biten bir evliliğin anılarına, bir dosta, bir kitaba, bir filme, bir programa, bir mekana, bir yemeğe ya da bir içeceğe...Bağlanıp kalıyoruz ve onlarsız yaşamanın mümkün olmayacağı konusunda kendi kendimize hatalı bir bildirim yapıyoruz.

Bense bugün bütün tutunduklarımı, bağlanıp kaldıklarımı özgür irademle sevgiyle uğurlamayı seçiyorum.

Ben zincirlerimi kırıyorum.

Özgürleşmeyi seçiyorum...

Sizler için ise;

Farkında olduğunuz ya da olmadığınız tutunduklarınızı sevgiyle ve kolaylıkla bırakmanızı, özgürleşmenizi diliyorum.

"Aşk"la kalın... :)

HAYAT İŞTE...

Bazı güzelliklerin bittiğine de şahit oldum, bazı mutlu başlangıçlara da...

Geçenlerde önce bir yuvanın gülümseyen yüzünün solduğuna, güzel bir çiftin boşandığına şahit oldum.Ve ertesi gün güzeller güzeli bir gelin ile dünyalar tatlısı bir damadın düğünlerine katıldım.Tezatlıklarla dolu günler geçiriyorum anlayacağınız...

Zorluklarla mücadele ederken yaşanan ayrılıklar hep sancılıdır zaten; kalan için olduğu kadar giden için de...Fakat zamanla insanların içindeki yangın sönüyor, acılar son baharla savrulup kışla buz gibi soğuyor, mevsimler değişiyor ve umutlar yeniden yeşeriyor hayata dair, sevmeye ve sevilmeye dair...

Yepisyeni bir yuva kurmanın da heyecanı başkadır elbette ki.Tertemiz eşyalar, yeni mobilyalar ve en az evin içi kadar yepyeni umutlar barındırır içlerinde...Gülümseyen gözlerle harika bir düğün habercisidir aslında, güzel günlerin...
Küçükken annemle baş başa kaldığımızda bana hep hikayeler anlatırdı.Bu hikayelerde kocaman bulutların birbirine çarpması sonucu canları acırdı ve yağmur damlaları da bu bulutların göz yaşlarıydı; yıldızları anlatırdı annecim, büyük ayı vardı bir de küçük ayı ve ben bunları hep oyuncak ayılarım zannederdim.Bir de yıldızlar gökyüzünden kurtulup yere düşerlerdi, çünkü biri öldüğünde üzülürlerdi.Ve her ölen kişinin ardından mutlaka biri doğardı; bu yüzden gökyüzünde yıldızlar hiç bitmezdi.İlgiyle dinlerdim annemi, bana hayatı anlattığından bi'haber...

Şimdi bakıyorum da, dertleriyle sıkıntılarıyla, sevinçleriyle mutluluklarıyla herkes kendi halinde yaşamını sürdürürken, "hayat işte" dediğimiz milyonlarca şey geçiyor ömrümüzden...
Hiç bitmez sandığımız sevgiler, aşklar bitiyor; unutulmaz sandığımız hatıralar toz bulutu olup uçuveriyor; yüzünü görmek için can attığımız insanların sesini dahi duyamaz oluyoruz ve tuhaftır ki buna alışmak zorunda kalıyoruz; beklenmedik umutlar doğuruyor ertesi günler; sevdalar filizleniyor beklenmedik mevsimlerde; mutlu da olabiliyoruz mutsuzluklarımızla...


Yani kısacası "hayat işte"...
Yaşayıp gidiyoruz gel-gitler içinde...

"ÖZLEMEK; BİR ŞEHRİN YERİNİ DEĞİŞTİRMEK İSTEMEKTİR."

Özlemler biriktiriyorum şimdilerde; bir sana bir de seni anlattıklarıma dair...Aslında herkes yanımda, her şey tam da istediğim gibi; sen hariç...

Sadece 7 harf, 3 hece; fakat sevginin sabrının sonuna gelince...

Bir bedende iki farklı beyin gibi seni özlemek; bazen nefret ediyorum hem kendimden hem de senden.Seni özlemek bazen çok kızdırıyor beni, mutlu olmak için çabalamaman ve kolumu kanadımı kırmış olman belki de...

Ama bazen...

Bazen içim sızlıyor, hani derler ya burnumun direği sızladı diye; sızlıyor kalbimin en derinleri..."Seni, sensiz de yaşarım" diyorlar; saçma...Ben sensiz uyuyamıyorum, saçlarımı kimse okşamıyor; sensiz film izleyemiyorum, yaslanabileceğim bir omuz arıyorum; sensiz bir güne başlamak istemiyorum, bir "günaydın" mesajını bile özlüyorum; anılarımı sensiz anlatamıyorum, her anımda hep yanımda sen varmışsın sanki...

Özlemek birini hem de boşu boşuna, sonu gelmeyecek kadar çok özlemek...Zor...

Kilometreler de olsa aramızda, özlemek hem de öyle bir özlemek ki, bu şehri ekmek parçası gibi koparıp yanına getirmek istiyorum.İşte öyle güçlü bir özlem içimdeki...

Geçenlerde Murathan Mungan'ın bir yazısını okumuştum.

"Özlemek, bu kadar özlemek, etini kemiğini yakarcasına özlemek çok kötü değil mi?" diyordu...

"Hiç bir insanı unutmak, bir insandan vazgeçmek, bir insanı hayatından sonsuza kadar çıkartmak zorunda kaldın mi hiç?
Hani ölmüş gibi, hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi, her an kapından içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip ama aslında hiç gelemeyeceğini de bilmen gibi. 
Ne zor şey değil mi ölmediğini bilmek , ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanın sana, ne kadar katlanılmaz bir gerçek değil mi sen hala bu kadar sevgili iken? 
Özlemek, bu kadar özlemek, etini kemiğini yakarcasına özlemek... 
Çok kötü değil mi? 
Bu kadar özleyip onu görememek, ona dokunamamak, onu işitememek, artık sonunun "pi" hali değil mi? 
Biliyorsun değil mi? 
Ne kadar umutsuz bir arayıştır o, kalabalık caddede geçen binlerce yüze bakmak belki bir kez daha görebilmek için o yüzü, belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek, belki şu an arkamda yürüyen insanların içinde bir yerde demek, belki şu an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar yaşamak ne zordur değil mi? 
Ne kadar eritir insanı fark etmeden. 
Sen de biliyorsun değil mi bunları? 
Bir sinema koltuğunda sende iki kişi gibi oturdun mu hiç? 
Hiç iki kişi gibi zevk aldın mı bir konserden yalnız başına. 
Güzel bir kafe keşfettiğinde, güzel bir film seyrettiğinde, güzel bir şarkı dinlediğinde güzellikleri oranında eksik kaldıklarını hissettin mi paylaşamadığın için onunla.
Bir barın kalabalığında hiç yarım vücudunla sallandın mı ortada? 
Hiç iki kişilik beyninle yarım insan olabildin mi? 
Baktığında aynana sadece yüzünün bir yarısını gördüğün oldu mu hiç? 
Sana hayatındaki en büyük yoksunluğu yaşatandan nefret edemediğin zamanlar oldu mu hiç? Gözünün içine baka baka kolunu bacağını kesen bir insanın yüzüne sevgi dolu bir gülümseme ile bakabildiğin zamanlar oldu mu hiç? 
Hayatta inandığın bütün değerlerini altüst eden birisine aşk şiirleri yazabildin mi? 
Onu içinde korumanın seni yok etmek olduğu zamanlara feda oldun mu hiç? 
İçinde ağlayan çocuğa umut şarkıları söyleyemediğin, özlemini, susuzluğunu, açlığını gideremediğin zamanlar oldu mu hiç? 
Kanayan yarasını gördüğün ama merhem olamadığın zamanlar. 
Gücünün, hani o tanrısal gücünün bir çocuğun ağlamasını susturamayacak kadar olduğunu gördüğün zamanlar oldu mu hiç?
Hiiiiiiiç.... 
Hiiç...
Hiç...
Bir hiç..."

Murathan MUNGAN